از تو ما را سوزی است در سینه و داغی است بر دل

     داغی که همیشه با ما خواهد ماند

      و سوزی که تا دیدنت به همراه داریم

آیا زمان آن فرا خواهد رسید که دیده در دیده ات بدوزم

   و در آیینه نگاهت ، نگاه اشکبار خویش به تماشا نشینیم؟!

آیا گاه آن نرسیده است که مسیحای موعود بیاید

 و آبی زلالمان بنوشاند؟!

       آیا آن صبح نمی خواهد سر زند؟!

      این نقاب کی بر می افتد و این حجاب کی کشف می شود؟!

حیرانی تا کی ؟!

  سرگشتگی تا کجا؟!

     چرا جلوه ای نمی کنی ؟!

       چرا حتی در رؤیا چهره نمایان نمی نمایی؟!

       چرا نا پدیدی؟!

فرو ریختیم ، شکستیم ، در این سیاهی اسیر شدیم و تو نیز.

 نمی دانم شاید حفمان بود ، گسستی و پنهان شدی در نور .

      می دانی ؟!

            تو آشکار تر از روزی ؛ پدیدارتر از مهتابی .

               این چشمان منند که کور شده اند و بر این راه ، سپید .

                 و گر نه کی گشته ای نهفته که پیدا کنم تو را؟!

                این ماییم که نهانیم و تویی که آشکاری !

                بیا این دل سوخته من پیشکش به غبار قدمت !

               من اگر پروانه نبودم دور تو نمی گشتم !

                من برای سوختن آمده ام از آتش پروا ندارم!

              گاه اگر دوستی را از یاد برده باشی ، دلت آرام می گیرد

           و خودت را تسلی می دهی بر نبود او

             و فراموشش می کنی آرام آرام 

              اما ...اما اگر بی هیچ بهانه ای

                حتی وقتی به جفایش آزرده باشی 

          پیامی بفرستد یا پیغامی روانه کند ، آنهم از سر مهر

         آنوقت تمام وجودت به یکباره شوق نمی شود

         که به یک نظر هم شده نظاره اش کنی ؟!

    تو را به خدا نمی شود؟!

       اکنون آتش این اشتیاق دارد از سر و رویم بالا می رود!

         شرح جدایی چه گویم و فصل فراق چون بنگارم ؟!

   عمر اگر می رود تنها حاصلش اینست که لحظه ای با تو باشم

و از تو بسرایم و در هوایت بگریم

با قی آن ایستاده ام به غرامت  ...

      ای مهربان تر از بهار

     قلب های خسته را بهار کن

     که در فراق تو ، دل شکسته و یخ بسته مانده اند

     شکوفه ، بی طراوت ظهور ، سبز نیست

    بیا ، سیاه و غربت سرد خزان دلها را

    به گرمی و فروغ نگاهت

    سپید ساز

    ای یوسف گمگشته زهرا

   بیا که در فراق تو ، ما گمگشته ایم

   بیا و پیدا کن ما را

   گیسوان یتیمان ، دست نوازشگر تو را طلب دارد

    و لبان شیعیان و محبان و دوستانت

    بوسیدن آن یدالله نورانی را اشتیاق

    بیا و بر همه این نیازهای ما

    مهر پاسخ بگذار

 اللهم عجل لولیک الفرج

                                               آمده ایم . . . 

        آمده ایم تا به او بگوییم که : ای عزیز !

                                                               باز آی که آماده فرمان تو هستیم

       آمده ایم تا به او بگوییم که : ای جان جهان !

                                                            ما بر آن عهد که بودیم ، بر آنیم هنوز

      آمده ایم تا تک تک زمزمه کنان بگوییم که :

                                                            من قرار ندارم که دیده از تو بپوشم

                                    اللهم عجل لولیک الفرج

                                                 فراق یار  

  هنر آنست که از تو بگوید نه آنچه نگارگر از قول خویشتن نقش می زند.

   شعر باید با همۀ سپیدیش از تو بسراید ورنه رو سیاه است.

  آنچه عزت تو را نمایش ندهد ، خوی و خاشاک است.

   هنر باید ضجه باشد در فراق تو.

   آنقدر در افتراقمان از تو نگریسته ایم که دیده هامان به سیاهی زده.

   نباید با نبودن تو ، آب خوش از گلویمان پایین می رفت اما می رود.

   نباید در فراق تو ، قرارمان باشد ، اما هست.

   از همان ازل که ما به دلجوییت بلی گفتیم ، عیون عشقت سوی ما سرازیر گشت.

   و سابقۀ آشناییمان به تو به قدمت رسید.

   و اینها نبود مگر به ارادۀ منتی که خداوند بر سر ما بگذارد .

              اللهم عجل لولیک الفرج

 دلنوشته

  باز فرست بر آه سرد دعوت ، گرمای اجابت را

  سایه بیفکن که کم شد از سرم دلگرمی هر چه سایۀ بی پایه

  می بینی تحیرم را

  حرارت سینه ام را

  می شنوی الی متی احارفیک ام را

  صدایم از ته چاه استغاثه می آید

  مرانم که جز باب بیت تو با در دیگرم انس نیست

  اگر در آغوشم نگشایی غریق گردابم

  بداد قدمهای لغزیده برس

  از آن دم که مهر را به جان خریدم ، دل به قامتم لباس بلا دوخت

  و از ثانیه ای که پریدم ، خاطرم در اضطراب سقوط افروخت

  ریاح رحمتت را از بال و پر طیرانم دریغ مدار

  و این تن پوش دلخراش را به لطافت احساسم پیوند زن

                                        اللهم عجل لولیک الفرج

  مکن از خار هراس ، باغ ما دارد یاس...  

  در گذرگاه کویر، برکه ای خشکیده ، تشنگی بود و سراب

  خاطری پوسیده ، باد بود و برهوت ، صخره بود و خارا

  ریگهای تفته ، زوزه های صحرا

  دیده ام از آغاز پی چشمی می گشت ، پای بستی می خواست

  چهره ای می جویید ، پاک ، بی رنگ و زلال

  بدرخشد چون روز ، دل بخواهد چون راز

  تا زپا افتادن ، لحظه ای بیش نبود ، پا نمی آمد راه ، طاقتم می فرسود

  هاجر مهجوری ، خاک را می کاوید ، جگرش سوخته بود ، ابرها را پرسید :

  راه دریای بهار ؟ جهت گنج جمال ؟

  هیچکس هیچ نگفت ، سایۀ یأس انگار ، باز می شد تا دور

  راه برگشت نبود ، بود آنشب دیجور

  خستگی ، خواب ، شکست ، از بیابانها بیم ، آرزوهایی پست

  عطش جامی عشق ، جرعه ای مروارید ، نرمی ناز نسیم ، دست افشانی بید

  این تمنا و خیال ، تاب برد از ماندن ، وقت کوچیدن بود ، تا گلستان سحر

  آمدی دستم را بستی آندم با کمند ، لب گشودی گل سرخ ، سخنی در لبخند

  مکن از خار هراس ، باغ ما دارد یاس...

  آن ثانیه ها ، در و دیوار گواه ، آه رسمی دشوار ، بود با من همراه

  دره ها دهشتناک ، صحنه ها حیرتزا ، در کمینت ابلیس

  دامها بر سر راه رستن از آن دشوار

  پرتگاه تردید ، تلۀ لنگیدن ، تنگنایی از عشق ، سهم خود را دیدن

  یأس از سحر ، تا گریز از صیاد ، نا سپاسی ، غفلت ، از جدایی فریاد

  نفرت از چهرۀ شهر ، تا بیابان رفتن ، کوه را پیمودن ، در خلوت بستن

  باز هم صبح که شد  ،  چشم ، تا کردم باز ، خط به خط رخسارت

 می سرود این آواز :

  مکن از خار هراس ، باغ ما دارد یاس ...

  بحر مسجور ببار ، این حباب  این کف را ، بر لب خویش پذیرایی کن

  دلم از آتش چشمان خود انباشته ساز ، کاسه ام را لبریز، از یم عاطفه کن

  لحظۀ نفخۀ صور ، که همه می میرند ، باز از ژرفایت ، قطره ای نور بر این

 صورت تاریک بپاش

  زنده دارم باز ، نوشداروی پس از مرگ بده ، برگ باش ، شبنم اشک بغلتان بر روی

  نفسم را به غبارقدمت جا آور ، و مرا مثل همان اول راه ، که به خود می خواندی

 به تبسم وا گو

 او جوابم این داد :

  من اگر از تو نگاه نگران ، چشم بر هم زدنی بردارم

 من اگر دامن خویش بکشم از دستت

  من اگر یاد تو را دست زمان بسپارم

 من اگر بغض تو را بگذارم ، بگذرم از اشکت

  می گدازی از غم ، می شکافی از ترس ، می شوی نیست ، تباه

  پس کنارم بنشین ، دل قوی دار به عشق

 سر به پایم بگذار ، خوف از فتنه مدار

  مکن از خار هراس ، باغ ما دارد یاس ... 

اللهم عجل لولیک الفرج

                                            بیا بگیر . . .

     به نام نامیت

          به شوق شادمانیت

                  دوباره صفحه های بی صدا